X
تبلیغات
رایتل
افسون غزل

غزل ثمره زندگیست , حاصلی از عمر , وقتی از عشق گوید و با عشق , بر دلها نشیند


به هرکجا که سفرمی کنی ز خانه ی من

عجب کــــه هیچ نگیرد دلت بهانه ی من

 

هـــــزاربــار  ِغم از دوش دل فروگیری

اگــــرکه سربگذاری دمی به شانه ی من

 

به وصفِ آن گل ِرو چون سخن طرازشوم

بهـــارمی دمـــــد از شعرعاشقانه ی من

 

شبـــــــی حکـایتِ روزفــــراق می گفتم

به خـــوابِ ناز فرورفت با فسانه ی من

 

زبس که زمزمه ی من زعشق سرشاراست

همیشه بــوی غزل می دهد ترانه ی من

 

خجـل چونخل ِخزان دیده ام ز بی برگی

کجـا بهار و کجــا جلوه ی جوانه ی من

 

به بــــال ِآه ، روان می کنــــم دعا ، امّا

به هیچ جا نرسد روزوشب روانه ی من

 

به راهِ صائبِ تبریزمی روم ، که سرود

هلاکِ جلــوه ی برق است آشیانه ی من

 

    1386/4/30

 


[ سه‌شنبه 30 خرداد‌ماه سال 1391 ] [ 09:14 ب.ظ ] [ سهبا ] نظرات (31)



      قالب ساز آنلاین